- Początki były naprawdę trudne i nabierały tempa wbrew mojej woli – wspomina jubilatka. - Po muzycznej podstawówce przyszła kolej na liceum, a konkretnie Wydział Prowadzenia Zespołów Wokalnych i Wokalno-Instrumentalnych. Cały czas w Bydgoszczy. Co ważne, dyrygentury uczyłam się na żywym organizmie wykonawczym. Chyba wtedy pojawiło się coś w rodzaju fascynacji muzyką. Na studia do Poznania poszłam już z własnego wyboru. No i tutaj zakochałam się w muzyce, a uczucie to ma cały czas tendencję rosnącą. Muzyka jest całym moim światem i dla niej poświęciłabym wszystko. Mogą to, co podkreślają z bólem, zaświadczyć moi najbliżsi.

Na scenie SOK pojawiła się blisko setka chórzystów. Wśród nich członkowie tego o największych osiągnięciach i sławie – Młodzieżowego Chóru „Kantele” z I Liceum Ogólnokształcącego; tego z tęsknot i marzeń jubilatki, a niedawno reaktywowanego – Chóru Nauczycielskiego ZNP oraz największa niespodzianka i wzruszenie – Chóru Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Słupsku. - Koledzy i znajomi nauczyciele namawiali mnie, bym założyła zespół kameralny. Zapewniali, że będą śpiewać. Bałam się, że to nie wypali. Sama śpiewałam kiedyś w „Madrygałach”... Marzyłam, by ta słupska tradycja odżyła. Mój syn, który jest muzykiem, powiedział mi: Mamo! Zrób to, bo później będziesz żałowała. Któregoś dnia po prostu zajrzałam do ZNP, zapytałam Ewę Jakubowicz, ówczesną prezes, o możliwość poprowadzenia zespołu i okazało się, że dobrze trafiłam – opowiada Jolanta Otwinowska.

O każdym ze swoich chórów może mówić godzinami. „Kantele” spędzają jej sen z oczu w przenośni i dosłownie. - Pomijam już fakt, że przejmowanie batuty po takich osobowościach jak założycielka chóru Zosia Kurowska czy Roman Drozd wiąże się zawsze z koniecznością niemal codziennego potwierdzania własnej wartości. Trzeba sprostać wielu wyzwaniom. Również pedagogicznym. Niekiedy mają one charakter wręcz humorystyczny, bo – na przykład - do późnych godzin wieczornych w przeddzień koncertu muszę odpowiadać na sms-y z pytaniami o godzinę, miejsce, w co się ubrać... Nigdy nie wiem, czy wszyscy przyjdą na koncert, czy nic im nie wypadnie... Ale bez nich i bez tych zawirowań już bym chyba nie potrafiła żyć.

Pojawienie się na scenie najstarszych chórzystów wywołało podziw, wzruszenie i spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem. - Nie będzie przesady, jeżeli powiem, że ogromna większość osób stojących na tej scenie zaśpiewała po raz pierwszy właśnie tutaj! W chórze Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Proszę mi wierzyć, że zarówno dla nich, jak i dla mnie było to duże przeżycie. Podziwiam w nich tę energię, niemal młodzieńczy zapał do zrobienia czegoś, czego nigdy wcześniej nie robili! Nie mówię już o ambicji, bo tej mogą im pozazdrościć wszyscy.

Benefis Jolanty Otwinowskiej nie mógł obyć się bez gratulacji, życzeń i upominków od chórzystów, wychowanków, przyjaciół i znajomych. Miasto także doceniło wkład jubilatki w rozwój wokalistyki chóralnej. Maciej Kobyliński, prezydent Słupska nie tylko podjął decyzję o współfinansowaniu koncertu, ale i przyznał jubilatce Nagrodę Prezydenta Miasta III stopnia. Dyrygentka utonęła w morzu kwiatów, ale w tej powodzi życzeń nie zapomniała o podziękowaniach dla swojego słupskiego mistrza dyrygentury, Henryka Stillera. Z jego rąk otrzymała szczególne wyróżnienie - złotą odznakę Polskiego Związku Chórów i Orkiestr.