Rozmowa dwóch sąsiadek:
- Wiesz, Kaśka robi na święta makowca i murzynka.
- Nie mówi się "Murzynek" tylko "ciasto afroamerykańskie"

Kiedy, podczas nocy poślubnej, młody książe po raz pierwszy całował swą piękną żonę, ani myślał, że oto rozpoczął się, co prawda powolny, ale nieubłagany, proces jej przemiany w ropuchę.

Jasio mówi do mamy:
- Mamusiu, chciałbym ci coś ofiarować pod choinkę.
- Nie trzeba, syneczku. Jeśli chcesz mi sprawić przyjemność, to popraw swoją jedynkę z matematyki.
- Za późno, mamusiu. Kupiłem ci już perfumy.

W milenijnego Sylwestra reporter zaczepia gentlemana na ulicy Londynu:
- Jakie pan ma plany na nowe tysiąclecie?
- Dość skromne, przez jego większość będę nieżywy.

Syn pyta ojca:
- Czy to prawda, że w niektórych krajach mężczyzna nie zna swojej żony do momentu, aż się z nią ożeni?
- To się dzieje w każdym kraju, synu...

Skrzydła anioła

Włodzimierz Tetmajer, powszechnie bardziej znany jako pierwowzór Gospodarza z „Wesela” Wyspiańskiego niż jako malarz i grafik, dużą wagę przywiązywał do pielęgnowania tradycji. Nie był jednak głuchy również na nowinki docierające z szerokiego świata. Szczególną estymą darzył święta Bożego Narodzenia.

Podobno zdarzyło to się w połowie lat dziewięćdziesiątych XIX wieku. Żonaty już z Anną Mikołajczykówną z podkrakowskich Bronowic (i tam mieszkający), postanowił sprawić dzieciom okolicznych chłopów, pozujących mu często do obrazów, niespodziankę. Zgodnie z tradycją polską chciał przemierzyć Bronowice w stroju św. Mikołaja – ale nie tego upowszechnionego przez Coca Colę – w towarzystwie anioła i diabła. Planował wejść do każdej chałupy i przepytać dzieciaki ze znajomości katechizmu i umiejętności zachowania wobec starszych. Rzecz jasna wcześniej zaopatrzył się w Krakowie w drobne upominki dla grzecznych i obmyślił zabawne kary dla krnąbrnych. Z myślą o sporządzeniu okazałego stroju anioła - którym miała być jego żona - ogłosił we wsi, że potrzebuje do kolejnego obrazu gęsich piór. Ich zbieranie szło mozolnie, a prace przy skrzydłach posuwały się na tyle wolno, że termin gotowości anielskiego wyposażenia stawał się coraz bardziej zagrożony. Diabeł był gotowy, pomocnik świętego łatwy do przebrania, a anioł „głęboko w lesie”. Do czasu. W przeddzień wigilii na progu swojej chałupy znalazł starą powłoczkę od poduszki pełną gęsiego pierza. Zatarł ręce z radości, ale nie trwała ona długo. Zza gumna dobiegł go żoniny lament. Szybko pospieszył w tamtą stronę i...

- Że Pan Bóg mnie takim bezmyślnym chłopem pokarał! Skrzydeł anioła mu się zachciało... - zawodziła żona, a przed nią leżały cztery, niemal doszczętnie ogołocone z piór, martwe gęsi. Dowód wzięcia sobie do serca przez wiejskich wyrostków Tetmajerowskich ponagleń. Gorzej, bo jeszcze w dwóch innych obejściach lamentowały gospodynie.

Nie trzeba dodawać, że św. Mikołaj w osobie Tetmajera w te święta nie odwiedził Bronowic. Sam malarz miał podobno jeszcze zamysł wielkanocnego „zajączkowania”, ale bożonarodzeniowe doświadczenia zniechęciły go ostatecznie. Co mogłoby się stać z wiejskimi „królami”, gdyby ogłosił, że przygotowuje strój okazałego... zająca.

(opr. hrk)