Wielu ludzi czeka na ustawę o materialnej odpowiedzialności urzędników za złe decyzje. I wcale się im nie dziwię, choć na szczęście sama nie musiałam doświadczać skutków takich decyzji. Za to niejeden raz miałam powód do sporych nerwów z powodu mitręgi z urzędnikami.

Uważam, że powinno się wprowadzić równocześnie odpowiedzialność, może właśnie materialną, za brak decyzji, czyli za grzech zaniechania. Bywa bowiem, że brak jest gorszy, niż zła decyzja. Bo zła zwykle dotyczy jednostki, a brak często całych grup. Przykład? Proszę bardzo, świeżutki. Urzędnicy ze słupskiego Urzędu Morskiego nie podjęli w odpowiednim czasie decyzji o konieczności pogłębienia toru wodnego do usteckiego portu. Skutek jest taki, że część kutrów została uwięziona w porcie. Ciekawe, kto zapłaci armatorom za straty? Jak pójdą do sądu i dostaną odszkodowanie, to zapłaci skarb państwa, czyli my wszyscy. A przecież ktoś sprawę zaniedbał, poczynając od urzędnika w ministerstwie, a kończąc na Słupsku.

Inny przykład. Już w sierpniu zeszłego roku premier Donald Tusk podczas wizyty w Słupsku zapowiedział publicznie, że od 1 stycznia drogę wojewódzką 210 (obecnie nr 21), kończącą swój bieg w usteckim porcie, przejmuje Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Był więc czas, aby pomyśleć którędy ciężarówki mogą objechać stary poniemiecki wiadukt znajdujący się na tej drodze, czyli na ul. Westerplatte w Ustce, aby dotrzeć do portu. Nic nie zrobiono, za to w połowie stycznia przed wiaduktem pojawił się znak ograniczający nośność i już. Tak jest najłatwiej. Kto odpowie za to, że największe usteckie firmy nie mają dojazdu? Kto zapłaci im odszkodowania? Gdyby nad urzędnikiem, który w porę nie podjął decyzji wisiała groźba kary pieniężnej, być może udałoby się uniknąć takich sytuacji.