Benefisowy wieczór rozpoczął się w podniosłym nastroju pieśni Joachima Schwarza – słupszczanina, który walnie przyczynił się do restauracji organów w kościele pw. św. Jacka – w wykonaniu chóru Juventus Cantans z Akademii Pomorskiej. Teksty do pieśni napisała bohaterka wieczoru, a chór poprowadziła Beata Wróblewska. - Nie było mi wcale łatwo zmieścić się w rytmach i frazach muzycznych, bo jestem „głucha” - komentowała żartobliwie swoje dzieło J. Nitkowska – Węglarz. - Jednak dzięki pomocy pani Beaty udało się doprowadzić ten zamiar do szczęśliwego finału.

Z oczywistych względów najwięcej czasu poświęcono podaniom i legendom słupskim. - Nie ukrywam, że często korzystamy z historycznych i pisarskich dokonań Jolanty – mówił Maciej Kobyliński, prezydent Słupska. - Czy to będzie „Słupski Chłopczyk”, czy „Niedźwiadek Szczęścia”, zawsze znajdują one odbicie w budowaniu ciągłości dziejowej miasta i kultywowaniu jego tradycji. O wielu legendach nie mielibyśmy pojęcia, gdyby nie twórczość naszej jubilatki i jej pasja szperania w dokumentach. Dziękujemy Ci, Jolu.

Swoją wdzięczność i uznanie dla dokonań pisarki prezydent Kobyliński zaakcentował osobistym udziałem w promocji jej nowej książki, odczytując fragment jednego z reportaży. Materialnym wyrazem uznania było wręczenie Nagrody Prezydenta Miasta I stopnia i jubileuszowego upominku. Interesująco wypadło podkreślenie edukacyjnej i wychowawczej roli twórczości Nitkowskiej – Węglarz. Uczniowie Szkoły Podstawowej nr 4 w Słupsku – wspierani przez wojów i damy Bractwa Rycerskiego Bogusława V – zaprezentowali spektakl zbudowany na motywach reportażu „Na tropach skarbów słupskich mniszek”. Motyw miłości mniszki Sulisławy i księcia Mściwoja przedstawiony został jako interesująca inspiracja do zainteresowania młodych ludzi historią swojego miasta.

- Moja sytuacja jest lepsza niż historyków, bo tam gdzie kończą się fakty lub ich brakuje, mogę puścić wodze fantazji. Ale i ona byłaby pozbawiona bodźców, gdyby nie pomoc wielu ludzi dostarczających mi dokumentów, pomagających w ich historycznej identyfikacji lub – tak jak Ilona Zwierz – przekładających na język polski. Jestem im za to niewypowiedzianie wdzięczna – powiedziała jubilatka. W gronie osób, którzy przyczynili się do wzbogacenia twórczości Jolanty Nitkowskiej – Węglarz znaleźli się historycy, architekci, muzealnicy, którzy wskazywali na interesujące tropy w historii miasta i przyczyniali się do ich udokumentowania.

Benefis pisarki zakończył się – jak przystało na atmosferę wywiedzioną z baśni i legend – spotkaniem towarzyskim. Tak więc „i ja tam byłem, miód i wino piłem...”. Dołączamy się do życzeń składanych naszej redakcyjnej koleżance. Długich i owocnych lat twórczości!