Jakkolwiek nie patrzeć na zabiegi sceniczne, zmierzające do tego, by przybliżyć naszej rzeczywistości postaci Horodniczego czy Chlestakowa, jedno jest pewne – publiczność na spektaklu bawi się znakomicie. Ba, zostaje wciągnięta w akcję i odgrywa swoją rolę zgodnie z intencją reżysera. A ta niekiedy bywa przewrotna. Panow za motto spektaklu przyjął słynną gogolowską puentę: „Z kogo się śmiejecie? Sami z siebie się śmiejecie!”. Akcja prowadzona jest w tak, by publiczność śledziła ją jak swoje lustrzane odbicie. Kulminacją tego zabiegu jest horyzont z wymalowanymi na nim – w groteskowych pozach – postaciami scenicznymi i wyciętymi dziurami na twarze. To twój czas, widzu! Lubiłeś się fotografować na wczasach w stroju bacy czy wilka morskiego? Dopasuj się teraz do jednej z tych karykatur i... wstaw w nią swoją buźkę!

Spektakl jest nierówny. Nie wszystkie gagi sytuacyjne i elementy scenografii są sensownie ograne. Wprowadzenie kabiny prysznicowej jako współczesnej bani – miejsca nie tylko ablucji, ale też politycznych knowań i plotkarskiego forum – nie do końca było przemyślane. Chociaż „refleksyjny prysznic” w finale w pełni go uzasadnia. Równie udane jest przekształcenie kabiny we współczesną karocę. Nudne jednak staje się powtarzanie gagu z wchodzeniem pod prysznic i załatwianiem tam spraw łapówkarskich. Zbyt dosłowne było – w zamiarze raczej groteskowe – wykorzystanie krzeseł biurowych.

Najważniejsze jednak, że spektakl się broni i może liczyć na powodzenie. Szkoda tylko, że aktorzy tak dobrze bawią się na scenie, że aż przesadzają w próbach rozśmieszenia widowni. Wprowadzenie intonacji i wymowy kresowej – znanej doskonale z innej komedii, tyle że filmowej – wcale nie przydało waloru przedstawieniu. Przez to całkowicie zaginęły finezje językowe tłumaczenia Juliana Tuwima. Myślę jednak, że publiczność każde przedstawienie tego tytułu będzie witała jednakowo gorąco, a po powrocie do domu refleksyjnie spojrzy w lustro.