Jako szefowa Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej w Słupsku, pragnę podziękować Panu Ryszardowi Hetnarowiczowi za wypowiedź na temat wystawy Marii Wrońskiej zatytułowanej „A szepty wznoszą się coraz ciszej, ciszej”, którą możemy do 10 maja oglądać w Bałtyckiej Galerii Sztuki w Ustce. To bardzo dobrze, że wreszcie odbiorca sztuki postanowił się wypowiedzieć publicznie na temat proponowanej przez nas wystawy.

Program edukacji artystycznej kontynuowany latami przez naszą galerię stawia sobie za główny cel wykształcenie aktywnych odbiorców sztuki współczesnej. Aktywność odbiorców jest ważna i potrzebna, z punktu widzenia zarówno artysty jak i odbiorcy. Artysta wywołując poprzez swoje dzieło reakcję widza nie pozostawia go obojętnym na poruszane problemy. Reakcje mogą być różne. Akurat wystawa Marii Wrońskiej jest adekwatnym tego przykładem. Ponieważ na wernisażu wzbudziła takie emocje wśród odbiorców, że postanowili zaingerować w przestrzeń zaaranżowaną przez artystkę, wchodząc tym samym w interakcję z pracą artystki. Bardzo dobrze zdokumentowany (w postaci krótkiego filmu video) przebieg wernisażu znajduje się na stronie internetowej galerii: www.baltic-gallert.art.pl  Reakcja odbiorców nie była przewidziana ani przez artystkę, ani przez organizatorów, nie mniej tym bardziej cenna. Konkretną reakcją na wystawę jest również tekst Pana Ryszarda Hetnarowicza.

Maria Wrońska aranżując swoją wystawę we wnętrzach Usteckiego spichlerza oddzieliła salę wystawienniczą od pozostałej części galerii taflą pleksi, która była przeźroczystą przeszkodą uniemożliwiającą wejście do wewnątrz. Można było natomiast stojąc przed progiem sali wystawienniczej lub na schodach dostrzec światło odbijające się od lustrzanej tafli umieszczonej na końcu sali.

Wystawa bardzo refleksyjna dla nas wszystkich, żyjących w zabieganych czasach, atakowanych zewsząd, hałaśliwymi komunikatami reklamowymi. Pewnie przyzwyczailiśmy się do tego, że o sprawach ważnych powinno się mówić głośno, a nawet krzyczeć. A tu artystka jakby na przekór mówi do nas szeptem, używając ascetycznych środków wyrazu, mówi do nas o fundamentalnych wartościach takich jak prawda, szczerość, dobroć, przyjaźń czy miłość. Wartości, które każdy z nas w postaci wewnętrznego światła nosi w sobie, choć może nie zawsze o nich pamięta. To jest oczywiście moja indywidualna interpretacja wystawy Marii Wrońskiej. Zamieszczam ją podobnie jak zamieścił swoją Pan Ryszard Hetnarowicz.

Mam nadzieję również, że o swoim osobistym odbiorze napisze ktoś jeszcze, może uda nam się wspólnie wywołać dyskusję w której weźmie udział więcej odbiorców sztuki. Dyskusje są potrzebne i ważne, ponieważ zawsze czegoś możemy się dowiedzieć, zarówno o sztuce jak i o jej odbiorcach, jak chociażby o stopniu ich wrażliwości.