Piekiełko zwane „kłótnia na górze”, zaczyna schodzić coraz niżej. Nieważne, że obserwatorzy mają niezły ubaw, tracimy na wizerunku i opinii, a cierpią z tego powodu Bogu ducha winni. Najważniejsze, że obie strony mają niezłomne przekonanie o swojej racji. Nie inaczej jest w przypadku swarów pomiędzy nauczycielami a dyrektorką II Liceum Ogólnokształcącego w Słupsku.

Właściwie mnie, jako absolwenta „Krzywoustego”, nic nie powinno tak cieszyć, jak wojna domowa we wrażym ogólniaku. Wszak za moich uczniowskich czasów, jako że w mieście były wtedy tylko dwa licea ogólnokształcące, to – nomen omen – drugie było zawsze przeciwnikiem. Nigdy jednak nie szło „na noże”. Owszem! Wzajemne naigrawanie się, złośliwości, przytyki i... duma z przynależności do tej lepszej społeczności uczniowskiej cechowały obie strony. Wszystkie dąsy potrafiliśmy jednak zarzucić, gdy przychodziło nam wspólnie reprezentować miasto, zespół, grupę teatralną, drużynę sportową... Rzecz wtedy szła o wyższe racje, niż nasze „domowe wojenki”. Mieliśmy dla siebie wzajemny szacunek! Jak przystało na starych... wrogów. Nie mówiąc już o przyjaciołach!

Z tej perspektywy z zażenowaniem patrzę na rozwój sytuacji w II LO. O konflikcie między nauczycielami a dyrektorką było co nieco słychać już wcześniej, ale nic oficjalnie. Wszystko na zasadzie „szeptanki po kątach” - że użyję starego szkolnego języka - i anonimowych komentarzy w internecie. Więc wszystko wydawało się proste. Konkurs, zmiana dyrektora, kontynuujemy dobre, likwidujemy złe... Ale nie u nas! Raz urząd konkurs rozstrzygnął, drugi raz unieważnił i awantura zaczęła się na całego! Ci, którzy szeptali, udawali niedowidzących, teraz wyleźli na światło dzienne! W ręce chwycili tuby! Publiczne wystąpienia związków, rada pedagogiczna głosi votum nieufności wobec dyrektorki, ta zasłania się brakiem skarg na jej dotychczasową działalność... W konflikt agresywnie wciągnięci zostają uczniowie i rodzice. Poza oficjalnymi pismami i stanowiskami, w internecie rozlewa się morze pomyj. I tu zaczyna się dramat. A precyzyjnie – tragedia szkoły! Z dnia na dzień traci ona na reputacji! Strony (ich zwolennicy) okopują się na swoich stanowiskach i sięgają po coraz bardziej niewybredne argumenty. Nie tylko w internecie! Młodzież zastanawia się czy warto chodzić do takiego liceum, absolwenci się wstydzą, że je kończyli. I to wszystko za sprawą – o zgrozo – pedagogów! Nauczycieli naszych dzieci!

Mógłbym powiedzieć „nie moja d..., nie moje pokrzywy”, ale nie mogę nie zadać pytania: komu to było potrzebne. Nie mogę udawać, że nie rozumiem rozterek kolegi, który stwierdził: „Aż głupio się teraz przyznać, że kończyłem ten ogólniak. Na szczęście w lepszych czasach!”