Jest pan jednym z niewielu młodych słupszczan, którzy zasiedli przy zielonych stolikach tego znanego w Europie maratonu brydżowego. Powiodło się?

- Trudno o wielki sukces skoro za przeciwników ma się światowej klasy brydżystów. Jednak nie narzekam. Wraz z Bartoszem Stępniem, też słupszczaninem, uplasowaliśmy się na piątym miejscu w jednym z festiwalowych turniejów, a mogło być jeszcze lepiej. Miniony festiwal był moim trzecim z kolei, w których uczestniczyłem. Myślę, że z każdym rokiem nabieram coraz większego doświadczenia i obycia wśród tych najlepszych.

Kto i kiedy nauczył pana grać w brydża?

- Moja przygoda z brydżem rozpoczęła się w II Liceum Ogólnokształcącym w Słupsku. Od pierwszej klasy ogólniaka do teraz moim trenerem jest profesor Bogusław Dyk. Umiejętność gry zawdzięczam właśnie jemu.

Dobry brydżysta to umysł ścisły czy humanista?

- W brydża może grać każdy, bez względu na wykształcenie. Ja skończyłem ogólniak o profilu matematyczno-fizycznym z teorią i logiką gier i właśnie pod tym szyldem był brydż. Myślę, że kończąc II LO poznałem wszystkie tajniki potrzebne w tej popularnej grze.

Ile razy w tygodniu pan trenuje by utrzymać się w dobrej formie?

- Z profesorem Dykiem spotykamy się na treningach raz lub dwa dwa razy w tygodniu. Dobry trening to udział w silnie obsadzonych kongresach. Za kilka dni wyruszam na kolejne duże zawody do Warszawy. Wystartuje tam ponad 300 par.

Który z polskich brydżystów jest dla pana wzorem do naśladowania?

- Jest ich kilku, ale za najlepszych w Polsce uważam Cezarego Balickiego z Wrocławia, który po raz trzeci wygrał słupski festiwal i Grzegorza Narkiewicza z Oświęcimia, o którym jeszcze usłyszymy dużo dobrego.

A wie pan, kiedy Balicki po raz pierwszy wygrał w Słupsku?

- Oczywiście. Ja wówczas uczyłem się chodzić i mówić. Miałem niespełna trzy latka. Tym bardziej cieszę się, że w jednych zawodach mogę grać z tak utytułowanym brydżystą.

Jakie są pana inne zainteresowania?

- Kolejną ulubioną moją grą jest poker. Jednak z mniejszym nasileniem niż brydż.

Nie uprawia pan żadnej dyscypliny sportowej, w której ważną rolę odgrywa siła mięśni?

- Przez jakiś czas uprawiałem żeglarstwo. Zaliczyłem nawet rejsy po Bałtyku, Morzu Północnym i Morzu Norweskim. Żeglarstwa nauczył mnie mój ojciec. Sporadycznie wyruszam jeszcze na regaty, ale powiem szczerze, że więcej miejsca w moim życiu pozostawiam dla brydża, ta gra pochłonęła mnie bez reszty. Brydż jest moją pasją.

Gdy uprawiał pan żeglarstwo, to nie marzył o samotnym rejsie dookoła świata wzorem żeglarki z Ustki Nataszy Caban?

- Jakieś tam marzenia były, ale samotnie? Nigdy! Nataszę Caban bardzo podziwiam. Jest to niesamowita i odważna dziewczyna. Wie doskonale co robi i widać, że żeglarstwo zna od podszewki. To profesjonalna żeglarka. Ja natomiast jestem sternikiem jachtowym, a żeglowanie uprawiam tylko rekreacyjnie.

Dziękuję za rozmowę.