Akcja spektaklu dotyczy bezpieczeństwa i zasad ruchu drogowego. Wydawać by się mogło, że nie może być nic nudniejszego na świecie! Bo to zasady, przestrogi, napominania... Ale nie w „Tęczy”! Tutaj bieg zdarzeń nie pozwala na nudę, a perypetie Misia swawolnika, który swoim opiekunom co chwilę nastręcza mnóstwo kłopotów, raz śmieszą a drugim razem budzą grozę na widowni. Jak przystało na przypowieść dydaktyczną, wszystko musi się dobrze kończyć. W rezultacie Miś uczy się jak przechodzić przez ulicę, co oznaczają kolory w sygnalizatorze, którą stroną drogi chodzą piesi, a nawet przeżywa przygodę z kąpielą w niedozwolonym miejscu. Przedstawienie poprzedzone jest krótkim – w formie dialogu z publicznością – wprowadzeniem funkcjonariusza policji. A potem już wydarzenia toczą się wartko i... śpiewająco.

Niewątpliwą wartością tego spektaklu jest funkcjonalna i czytelna scenografia Jarosława Polanka, prostymi środkami oddziałująca na dziecięcą wyobraźnię. Paweł Dudzik przydał przedstawieniu melodyjności i motywów łatwo wpadających w ucho dziecięcej widowni. Dzięki tym dwóm twórcom „Miś na spacerze” to nie tylko przypowieść dydaktyczna ale i kształcąca estetycznie. Inna sprawa, że teksty i reżyseria Owczarzaka otworzyły przed nimi pole do popisu. Nie byłoby jednak sukcesu, gdyby nie aktorzy. Dają w tym przedstawieniu koncert swoich możliwości i talentów. A nie jest to wcale takie proste, gdy ma się do zagrania postaci – co by nie mówić – papierowe, czarno-białe. Bo tylko takie skutecznie ilustrują dydaktyczne przesłanie. Tymczasem doskonale zaznaczane zmiany nastrojów i emocji, a gdy trzeba podkreślane subtelnym przerysowaniem, sprawne operowanie lalkami i rekwizytami stają się powoli sygnałem rozpoznawczym tego – młodego przecież – zespołu. Do tych zalet trzeba dodać umiejętności wokalne i taneczne. Tutaj zdecydowanie prym wiodą Alicja Zimnowłocka i Justyna Figacz, a i Maciej Gierłowski ze spektaklu na spektakl zaczyna czuć się na scenie coraz pewniej. I jest wreszcie wartość, którą trudno w grze tych aktorów przecenić – komunikatywność i umiejętne wciąganie publiczności do teatralnej zabawy. To nie tylko wspólne śpiewanie, ale i prowadzenie krótkich dialogów, skupiających jednocześnie uwagę najmłodszych widzów na wydarzeniach scenicznych.

Warto zachęcić do obejrzenia tego spektaklu przede wszystkim przedszkolaków i uczniów młodszych klas szkół podstawowych. Jest to szansa nie tylko na interesujące przekazanie podstawowych informacji o ruchu drogowym, ale i na poznanie walorów estetycznych teatru dydaktycznego.