Przestrzenie muzyczne proponowane przez Kułakowskiego wabią przede wszystkim swoją rozległością i nastrojowością. Nieoczekiwane zmiany barw przeplatają się z konsekwencją poszukiwań płynności i zharmonizowania dźwięków na dwóch planach odbiorczych - przekazywanych przez kompozytora i pozostałych muzyków „Ensemble Piccolo” oraz tymi słyszanymi i odnajdowanymi we wnętrzu słuchacza. Takie przecięcie i jednoczesne połączenie źródeł „czytania” tej muzyki pozwala na oddanie się refleksjom, przywoływanie wspomnień, współtworzenie z kompozytorem obrazów o niezwykle rozległych horyzontach. Wyobraźnia kompozytora stara się wyrwać nas z ciągłego pośpiechu, natłoku codziennych zdarzeń, grzęźnięcia w zautomatyzowany i opanowany przez kody cyfrowe świat.

Ta muzyka ma charakter czystości, schludności wzmacnianej również składam zespołu. Elektronika w tych brzmieniach ograniczona została do minimum i jeżeli pobrzmiewa, to tylko ilustracyjnie. Swoistą przewrotność tego artystycznego zabiegu powrotu do dźwięków natury podkreśla tytuł krążka, bo przecież czerpane inspiracje i ich efekty – podobnie do zapisów w genach - są również... kodem cyfrowym. Ale w ujęciu kompozytora pozostają jednak tylko techniczną formą, która nie ma nic wspólnego z artystycznym kształtem samej muzyki. W nagraniu płyty, która wydana została przez Music Vox Records, oprócz Leszka Kułakowskiego (piano) uczestniczyli Piotr Kułakowski (kontrabas) i Krzysztof Gradziuk (perkusja).