Na mocy dekretu z 1 stycznia 1951 roku powstał Cech Rzemiosł Różnych w Słupsku. Jest on kontynuatorem tradycji dobrej roboty i tradycji wolnych zawodów wykonywanych własnymi rękami. W latach 40-tych Izba Rzemieślnicza w Gdańsku, później w Szczecinie, a od 1951 w Koszalinie z siedzibą w Słupsku przekształcona w 1975 roku w Izbę Rzemieślniczą w Słupsku, posiada uprawnienia nadawania tytułów czeladniczych i mistrzowskich w zawodach określonych odpowiednimi przepisami. Tak jak przed wiekami uczeń wykonuje określone prace, aby się wyzwolić z „terminu”, a mistrz musi się wykazać „sztuką” – samodzielnie wykonaną pracą, aby móc prowadzić własny zakład oraz szkolić swoich następców. Przedstawiciele całych rodów rzemieślniczych byli reprezentowani we władzach samorządów miast i gmin.

Zwiększone zadania wynikające ze zwiększającej się ilości zakładów rzemieślniczych i szkolących się uczniów, wymogły na ówczesnym zarządzie decyzję pojęcia starań budowy „Domu Rzemiosła”. Zarząd Cechu w roku 1966 podjął uchwałę o budowie „Domu Rzemiosła”. Dzięki przychylności władz miasta otrzymaliśmy pod zabudowę działkę przy moście Kowalskim na ul. Zawadzkiego 4 (obecnie ul. Kowalska 1). Jako podstawę projektu wybrano budynek typowy KB4.2.6.4/2/ dla budownictwa wiejskiego, zaadaptowany przez inżyniera Aleksander Aziukiewicza. Na parterze część handlową zajął Rzemieślniczy Dom Handlowy, a na piętrze jedną część biura Cechu i Delegatura Centralnego Związku Rzemieślniczych Spółdzielni Zaopatrzenia i Zbytu w Słupsku. Już w fazie projektu, w roku 1967 podjęto decyzję, że zostanie dobudowane jeszcze jedno piętro, które będzie zajmowała Izba Rzemieślnicza.
W październiku 1967 z okazji 50. rocznicy Wielkiej Socjalistycznej Rewolucji Październikowej dokonano uroczystego wmurowania aktu erekcyjnego. W uroczystości wzięli udział Jan Stępień, przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Słupsku, Brunon Ochybowski, Starszy Cechu, Bernard Butowski, dyrektor Izby Rzemieślniczej. Budowę rozpoczęto od dobrowolnych datków na rzecz szczytnego dzieła.

W kwietniu 1970 roku w ramach obchodów XXV-lecia powrotu Ziemi Słupskiej do Macierzy na budynku odsłonięto pamiątkową tablicę. Natomiast w budynku Teatru Bałtyckiego przekazano nowo powstałej uczelni insygnia władzy rektorskiej, a w ratuszu miejskim przekazano sztandar dla miasta Słupska. Przy przychylnej polityce władz miasta, zwłaszcza Jana Stępnia, Cech otrzymał działkę przylegającą do budynku od strony rzeki Słupi, na której rozpoczęto budowę świetlicy z podpiwniczeniem, w którym znalazły się dwie salki egzaminacyjne. Już w czasie budowy wykonawcy zrzeszeni w Rzemieślniczej Spółdzielni Budowlano-Wytwórczej w Słupsku podjęli się dobudowy piętra, w którym znalazło się miejsce na ich biura. Po wybudowaniu nowej siedziby przy ul. Przemysłowej, pomieszczenia przejęła spółdzielnia rzemieślnicza „Metalex” utworzona przez braci Staniuków.

Zwiększone potrzeby Izby Rzemieślniczej oraz współpraca z Izbą Rzemieślniczą z niemieckiego Saarlandu w roku 1997 zaowocowała przebudową sal egzaminacyjnych. W kolejnych latach Cech nakładem kilkuset tysięcy złotych wykonał remonty budynku polegające na zmianie elewacji i wnętrz wszystkich pomieszczeń.

Rzemiosło zawsze było związane z określonym wyznaniem. Na sztandarach cechowych poszczególnych branż widnieją święci patroni, do których składano podziękowania i swoje prośby. O dobrej kondycji rzemiosła niech świadczy majątek jaki przez 65 lat został zgromadzony. Wizytówką cechu jest jego siedziba przy ul. Kowalskiej 1, która wybudowana przed 40 laty, ciągle modernizowana i unowocześniana stanowi świadectwo umiejętności dobrego zarządzania.