Na spotkanie w Smołdzinie czekałam z ciekawością, bowiem w szkole realizowany jest specjalny program edukacyjny budujący lokalną tożsamość. Pracują nad nim wspólnie uczniowie i nauczyciele. Tym razem nie było to typowe spotkanie autorskie, lecz warsztaty literackie sięgające po miejscowe źródła folklorystyczne. Razem z młodzieżą szukaliśmy w starych zapisach najcenniejszych prawd o małym świecie wokół Rowokołu, wskazówek i rad, motywów literackich, wiedzy o lokalnym systemie wartości, a wreszcie informacji o ukrytych skarbach i zaczarowanych miejscach. Praca z młodzieżą była prawdziwą przyjemnością i jestem przekonana, że doczekam promocji szkolnej książki, która mogła się z naszych rozmów zrodzić. Spotkanie w Smołdzinie było jednak nietypowe, bo miałam do czynienia z uczniami niebojącymi się pióra i czytającymi książki. Typowe spotkanie literackie to najczęściej próba namówienia nieczytających, by po książki sięgnęli.

Powszechne przekonanie, że młodzież nie chce niczego czytać, a książki traktuje jak zło konieczne, na spotkaniach autorskich okazuje się nieprawdziwe. Po prostu - najtrudniejsze jest zachęcenie do czytania. Zbyt wiele atrakcji czeka na młodego człowieka, który mając wielki wybór skupia się na tym, co nie wymaga wysiłku – grze komputerowej, telewizji. Bibliotekarze mówią, że po spotkaniach autorskich wzrasta czytelnictwo w szkołach i na tym właśnie opiera się wielka siła corocznej Słupskiej Wiosny Literackiej.

W tym roku zaplanowano pisarzom ponad 60 spotkań w różnych środowiskach – od małych wiejskich świetlic począwszy, na sali teatru słupskiego skończywszy. Teatr jest w tej imprezie bardzo ważny. Przez wiele lat ugruntowała się tradycja scenicznej prezentacji zaproszonych gości podczas inauguracji imprezy. Najrozmaitsze to były pomysły. Raz usadzono pisarzy w ławkach i kazano im grać role uczniów, drugim razem zafundowano im prześmiewcze przesłuchanie w stylu służby bezpieczeństwa, kiedy indziej przeprowadzano z nimi wywiady czy w komiczny sposób zlepiano ich teksty. Widownia zawsze miała uciechę, bo literaci potrafili sami z siebie się śmiać, a poza tym na scenie byli żywi ludzie, których można było zapytać o znienawidzoną zupę czy ulubioną lekturę z dzieciństwa. W tym roku dowiedziałam się, że specjalnie na te spotkania przychodzono do teatru, by przetestować – kogo warto, a kogo nie warto przeczytać. Dla gości miały one także znaczenie, bo poznawali się wzajemnie i dowiadywali o sprawach, jakich gdzie indziej nie mogliby usłyszeć.

Podczas siedemnastej Wiosny z tej tradycji zrezygnowano, czego bardzo żałuję. Pojawił się natomiast nowy sympatyczny zwyczaj – wycieczka po Wojewódzkiej Bibliotece Pedagogicznej, która jest organizatorem imprezy. Piękna biblioteka bardzo przypadła literatom do gustu i z całą pewnością ją zapamiętają. Zapamiętają także życzliwe przyjęcia w szkołach i żywe zainteresowanie obecnych albo przyszłych czytelników. Wiele nazwisk współczesnych literatów przestało być dla nich tylko zapisem w leksykonie, bowiem kontakt z żywym pisarzem zachęca przynajmniej do próby zajrzenia w jego książki.