Trudy edukacji

Pan Władysław to chodząca historia. Urodził się podczas wojny polsko-bolszewickiej, lecz z tamtego okresu nie pamięta właściwie nic. Sporo pamięta jednak o czasach gdy był nastoletnim chłopcem czyli czasy przedwojenne i okres II wojny światowej, podczas której należał do AK. Mimo wielu zawirowań jego marzeniem było się uczyć i pogłębiać wiedzę. W czasie wojennej zawieruchy udało mu się ukończyć gimnazjum, a gdy wojna się kończyła miał już w kieszeni świadectwo maturalne. – To były trudne czasy. Brakowało szkół i nauczycieli, toteż do matury przygotowywałem się indywidualnym tokiem szkolenia. W wieku 25 lat zdobyłem świadectwo dojrzałości. Po maturze i odpowiednim przeszkoleniu pedagogicznym zostałem nauczycielem w szkole podstawowej z pensją około 500 złotych miesięcznie – opowiada pan Władysław.

Uczył przyrody, historii i języka polskiego. Nie spoczął na tym. W 1945 roku rozpoczął studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Łódzkiego, by po kilku latach nauki zostać lekarzem.

Do woja marsz

W trakcie studiów lekarskich pan Władysław poznał swoją żonę Krystynę, z którą jest do dzisiaj. – Mieszkałem na stancji u ciotki Krystyny. Przypadliśmy sobie do gustu i postanowiliśmy połączyć się na zawsze. Niezbyt długo nacieszyliśmy się sobą. Na jakiś czas rozłączyły nas obowiązujące wtedy nakazy pracy. Żona mieszkała w Sandomierzu, ja natomiast musiałem stawić się do pracy w Kielcach – zwierza się pan doktor. Tułaczka młodego lekarza i jego małżonki skończyła się, gdy został powołany do wojska.

W 1954 roku oboje znaleźli się w Ustce. Pan Władysław przywdział marynarski mundur ze szlifami oficera i dbał o zdrowie marynarskiej braci, jeszcze wtedy w niewielkiej usteckiej jednostce, bazie Marynarki Wojennej ze sztabem, w miejscu, gdzie teraz znajduje się sanatorium „Tęcza”. Z biegiem czasu lekarz-oficer podwyższał swoje kwalifikacje zdobywając specjalizację internisty i radiologa (obie II stopnia). Do emerytury wojskowej pracował w Wojskowej Specjalistycznej Przychodni Lekarskiej, a później już na emeryturze w miejskim rentgenie. W wojsku dorobił się stopnia komandora porucznika.

Rodzina i upodobania

Doktor Władysław Przybył i jego zona uwielbiają turystykę. Zwiedzili prawie całą Europę, wiele krajów Dalekiego i Bliskiego Wschodu oraz Afryki. Preferują zdrową kuchnię. Ponadto doktor namiętnie uczy się języków obcych. Zna francuski, włoski i niemiecki. Fascynuje go historia i fotografika. Mimo swoich 90 wiosen wciąż jeździ samochodem, volkswagenem polo. Nigdy nie palił papierosów, nie nadużywa alkoholu. Pochodzi z długowiecznej rodziny. Jego mama przeżyła 105 lat. Państwo Przybyłowie mają córkę Małgorzatę, która jest kustoszem muzeum w Szamotułach, wnuczkę Kasię i dwoje prawnucząt Zuzię i Jasia. Pan Władysław wciąż pracuje. Pełni dyżury w pogotowiu. – Lubię pracować. Czuję się jeszcze potrzebny. Skoro mnie jeszcze chcą i wywiązuję się z obowiązków, to jeszcze chcę nieść pomoc i ratować życie ludzkie – wyznał.

Anna Gasik, kierowniczka szpitalnej Izby Przyjęć przy ul. Kopernika w Słupsku, nie kryje podziwu dla doktora Przybyła. - Tylko pozazdrościć doktorowi jego sprawności fizycznej i umysłowej – stwierdza. Chirurg Włodzimierz Rutkowski, kierownik medyczny słupskiego pogotowia, oznajmia, że o doktorze Przybyle może mówić tylko w samych superlatywach. - Zaangażowany, dyspozycyjny, na każde zawołanie. To człowiek o wielkiej kulturze osobistej, reprezentant starej, dobrej szkoły.